داریوش شایگان

دسته: اسلایدر
بدون دیدگاه
سه شنبه - ۲۹ خرداد ۱۳۹۷

زنده یاد داریوش شایگان هنر زیستن را آموخته بود و سعی می‌کرد به خوشبختی خود و جامعه‌اش تحقق دهد. داریوش شایگان به خوبی می‌دانست اندیشه، وطن دارد و تفکر تاریخ دارد و فکر در خلاء شکل نمی‌گیرد و رشد نمی‌کند.

تفکر، همیشه مسأله مندی و داشتن دغدغه است. بستر مناسب طرح این پرسش‌ها برای اندیشمندی که نه ایدئولوگ بود، نه مرشد و نه مراد، نه نظام ساز همه چیزدان، نویسندگی بود و به طور خاص «جستار نویسی». داریوش شایگان نویسنده‌ای توانا و جستارنویسی تراز اول بود. شایگان به تعبیر محمد علی موحد، «چشمی داشت نگران گذشته، آرزومند احیاء دوباره امنیت عاطفی و روحی در سایه سنت، اما وحشت زده از فروماندگی در سیاهابة[۱] راکد و عفن[۲] تحجّر. چشمی نگران آینده در تمنای فَوْزِ عظیم نجات از قید قیمومت، اما دست‌خوش خوف از استیصال و فلاکت گم و گور شدن و غلطیدن در خلاءِ معنی، تقلایی دایم در میان افسون زندگی و افسون زدایی که حکایت می‌کرد از تردید و تردّدی دامنگیر در برابر معمای حقیقت.

به زودی متن کامل این روایت از همین مسیر تقدیم شما خواننده عزیز خواهد شد.

————————————————————————————–

[۱] آب تیره و گل آلود/ سیاه آب/ آب سیاه

[۲] بدبو، گندیده


نوشته شده توسط:داود امیر احمدی - 138 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۱۸
برچسب ها:
%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازی